<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588</id><updated>2012-02-16T05:18:57.057-08:00</updated><title type='text'>patumariya</title><subtitle type='html'>สะเก็ดความคิด...เล็กๆ น้อยๆ  ในตัวตน</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>9</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-6220725759236137379</id><published>2009-12-24T04:11:00.000-08:00</published><updated>2009-12-24T04:12:26.810-08:00</updated><title type='text'>แบบสอบถามความคิดเห็นในการจัดการเรียนการสอน</title><content type='html'>&lt;iframe src="http://spreadsheets.google.com/embeddedform?key=0AmdtKCVL3BS_cEZBTFRmNk1QaDRISXI4dGg3bDFmZFE" width="760" height="5782" frameborder="0" marginheight="0" marginwidth="0"&gt;กำลังโหลด...&lt;/iframe&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-6220725759236137379?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/6220725759236137379/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=6220725759236137379' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/6220725759236137379'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/6220725759236137379'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2009/12/blog-post_24.html' title='แบบสอบถามความคิดเห็นในการจัดการเรียนการสอน'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-3576565364389796224</id><published>2009-12-18T05:34:00.000-08:00</published><updated>2009-12-18T05:45:13.960-08:00</updated><title type='text'>วันรับปริญญา ม.นเรศวร</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SyuGcPm6CLI/AAAAAAAAANY/RSJLP6inqNA/s1600-h/3.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 138px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416570796627331250" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SyuGcPm6CLI/AAAAAAAAANY/RSJLP6inqNA/s200/3.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align="left"&gt;วันนี้ที่ ม.นเรศวร มีงานรับปริญญา แต่ไม่มีรูปถ่ายภาพบรรยากาศมาให้ดูชม เพราะว่า กล้องถ่ายรูปได้ให้พี่สาวที่น่ารักนำไปใช้ในการดูงานที่เชียงราย&lt;br /&gt;@@ รูปประกอบจึง..ไม่ใช่บัณฑิต ม.นเรศวร แต่เป็น ม.สงขลานครินทร์ จ้า@@&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ตอนเช้าระหว่างที่เรากำลังเดินทางเพื่อจะไปหอสมุด และก็ได้ดูบรรรยากาศงานรับปริญญาไปด้วย ก็สวนทางกับเหล่าญาติๆ ของบัณฑิตใหม่ทั้งหลาย. ท้ังรุ่นคุณตา คุณยาย จนกระทั่งเด็กเล็กๆ 1 ขวบได้มั้ง มีหลากหลายจริงๆ.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และความยินดี ปราบปลื้มใจ ต่อความสำเร็จของลูกๆ หลานๆ พี่ๆ น้องๆ และผองเพื่อน ต่างเดินทางกันมาจนเต็มพื้นที่มหาวิทยาลัย&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;ระหว่างเดินสวนทางกับผู้คน เราก็สังเกตรอบๆ แล้วพิจารณา ก็เห็นแต่ &lt;strong&gt;&lt;span style="color:#333399;"&gt;"ความว่างเปล่า"&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; &lt;span style="color:#993399;"&gt;มันคงเป็นธรรมดา-ธรรมชาติ ของคนเรา ในการรอคอยความสำเร็จทางการศึกษา แม้มันจะเป็นความสำเร็จ แต่มันก็กลายเป็นจุดเริ่มต้น&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;จุดเริ่มต้นที่จะต้องไปเผชิญสิ่งใหม่ๆ ในโลกใบเดิม&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ในวิถีชีวิตของคนไทย เราคิดว่า ส่วนใหญ่แล้ว "คนไทย" ยังชื่นชม ยกย่อง ผู้มีการศึกษา แม้ว่า ปัจจุบันนี้ กระแสของวัตถุนิยมจะมีบทบาทเข้ามาแทรกแซง วิถีชีวิต วิถีความคิด และวัฒนธรรมไทยไปบางส่วน.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ในวิถีของการศึกษา ที่มีเป้าหมายเพื่อพัฒนาคนให้เป็นคนที่มีคุณภาพ หรือ คนสมบูรณ์แบบ นั่นคือ มีความรู้ และคุณธรรมจริยธรรม ควบคู่กันไป ไม่สามารถที่จะแยกกันได้. ความรู้อาจนำไปสู่การพัฒนา แต่ความรู้ที่ขาดคุณธรรมและจริยธรรม จะนำไปสู่ความล่มสลายของการจัดการศึกษา.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;วันนี้ ก็เพียงแค่อยากบันทึกว่า &lt;span style="color:#6600cc;"&gt;&lt;strong&gt;"ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด" "ทำทุกวันให้ดีที่สุด" &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;เราไม่รู้อนาคต เวลาเป็นสิ่งที่มีค่า ที่ไม่สามารถใช้เงินทองซื้อได้&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#006600;"&gt;เวลาเป็นของเราทุกๆ คน คนละเท่าๆ กัน. แล้วเราจะใช้เวลาที่เหลืออยู่นี้ ทำอะไรบ้าง? เพื่อใคร. เพื่อสิ่งใด? ???&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;img src="http://images.multiply.com/common/smiles/smile.png" /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#ff6666;"&gt;&lt;strong&gt;สุดท้ายก็ "ขอแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ทุกท่าน"&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-3576565364389796224?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/3576565364389796224/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=3576565364389796224' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/3576565364389796224'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/3576565364389796224'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2009/12/blog-post_18.html' title='วันรับปริญญา ม.นเรศวร'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SyuGcPm6CLI/AAAAAAAAANY/RSJLP6inqNA/s72-c/3.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-6399470667357127893</id><published>2009-12-18T05:02:00.000-08:00</published><updated>2009-12-18T05:24:33.125-08:00</updated><title type='text'>ผู้มีปัญญาย่อมตามพิจารณาจิต</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SyuCXFYZ7dI/AAAAAAAAANI/sxvB0Yx6ZJQ/s1600-h/DSCF0057.JPG"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; FLOAT: left; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416566309936295378" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SyuCXFYZ7dI/AAAAAAAAANI/sxvB0Yx6ZJQ/s200/DSCF0057.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;p align="left"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Syt_U9twegI/AAAAAAAAANA/g5ft_H_eKCk/s1600-h/DSCF0029.JPG"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;ชีวิตที่ผ่านมา ประสบการณ์ที่สั่งสม ล้วนก่อให้เกิดการเรียนรู้ต่างๆ มากมาย&lt;br /&gt;ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่มีค่า หากเรารู้จะที่จะนำมาเป็นบทเรียน เพื่อปรับปรุงและพัฒนาชีวิตให้ดีขึ้นกว่าเดิม &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="color:#008000;"&gt;"ในส่วนดีมีส่วนเสีย ในส่วนเสียมีส่วนดี ่เพราะมีส่วนเสีย จึงทำให้เราเห็นส่วนดีชัดขึ้น ในความยากไร้ย่อมมีโอกาสแฝงอยู่ &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#008000;"&gt;ในความสุขยังมีความทุกข์ปะปนอยู่ &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#008000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#008000;"&gt;ในความทุกข์มีความสุขให้เราเจือปนอยู่ ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นในชีวิต ขอให้ดำรงสติมั่นด้วยความไม่ประมาท ให้&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#008000;"&gt;ทุกขั้นตอนของชีวิตประกอบด้วย สติ คือ ความระลึกรู้ เราจะเห็นว่า ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ ดีหรือร้าย ก็จะผ่านพ้นไปได้.. มันไม่มีอะไร ให้เรายึดติดหรือหวงแหน ... สุดท้ายทุกอย่างคงเหลือเพียงความทรงจำ ที่ว่างเปล่า ..&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;div&gt;พระพุทธเจ้ากล่าวว่า &lt;strong&gt;&lt;span style="color:#800080;"&gt;"ผู้มีปัญญาย่อมตามรักษาจิต" &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;เราประทับใจกับทุกถ้อยคำในพุทธพจน์ เสียดายที่เราก็ยังไม่ได้เป็นพหูสูตในด้านนี้มากนัก มีเพียงความสนใจ แต่ยังไม่ได้ศึกษาเต็มที่ ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ในหลักการใหญ่ๆ ก็คือ &lt;span style="color:#008000;"&gt;&lt;strong&gt;พิจารณาตน&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; พิจารณาความเกิดขึ้นตั้งอยู่ และ ดับไป แห่งกายนี้ .. ดูลมหายใจเข้า หายใจออก... ทุกเช้าเดินมาที่คณะด้วยใจที่เบิกบาน หายใจเข้า ออก สูดอากาศบริสุทธิ์ ...กำหนด พุทโธ ในใจ ... สังเกตุความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทุกขณะ ทำบ่อยเข้า ทุกวัน ก็เห็นความเปลี่ยนแปลงแห่งจิตตน ซึ่งไม่จำเป็นที่จะต้องอธิบาย... เนื่องจาก &lt;span style="color:#008000;"&gt;ผู้ปฏิบัติย่อมรู้ได้เฉพาะตน&lt;/span&gt;... ความสงบแห่งจิตใจ มันทำให้จิตมีพลัง การกำหนดรู้ความเคลื่อนไหว ความเปลี่ยนแปลงตามความเป็นจริง ทำให้เราสามารถที่จะแก้ปัญหาทุกข์อย่างได้ เราจึงตั้งใจที่จะฝึกๆ ต่อไป ... &lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;บันทึกฉบับนี้ ก็เป็นเพียงบันทึกเรื่องราว ...ฝากไว้ให้คนที่ระลึกถึงกันได้พอเป็นเครื่องระลึกถึง ไม่ได้มีแก่นสารอะไรมากมาย และก็ไม่ได้มุ่งหวังอะไรนัก ... ท่านผู้ใดผ่านมาอ่าน แล้วก็ผ่านไป จะมีจิตยินดี หรือ ยินร้าย หรือ เฉยๆ ก็ตาม พิจารณาดูจิตตน ... เนื่องด้วย &lt;strong&gt;&lt;span style="color:#800080;"&gt;ปัญญาย่อมไม่เกิดแก่ผู้ไม่พิจารณา &lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;หากปล่อยวางได้ ก็ไม่เสียหายอะไร ...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ก่อนจะจบประทับใจ คำกล่าวหลวงปู่เทสก์ ก็ขอบันทึกเตือนความจำย้ำความคิดของตน&lt;span style="color:#003366;"&gt;" การเห็นเป็นเหตุของการคิด การคิดเป็นเหตุของการเห็น คิดดีก็ไปทางเย็น คิดไม่เป็นก็เย็นสบาย"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;ในโลกแห่งนี้ หากเราปรารถนาสุขที่ไม่คงทนถาวร เพียงเพื่อให้ดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างม&lt;span style="color:#000080;"&gt;ีความสุข&lt;/span&gt; ก็ขอเพียง&lt;span style="color:#000080;"&gt;คิดดี พูดดี ทำดี &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000080;"&gt;ก็จะทำให้โลกมีความสุข สันติ ด้วยเมตตาธรรม&lt;/span&gt;... แต่&lt;span style="color:#993366;"&gt;หากปรารถนาที่จะรู้แจ้ง ถึงการพ้นทุกข์ที่ถาวร ก็มีเพียงทางสายเดียว คือ &lt;strong&gt;สติปัฏฐานสี่ &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;ใครปฏิบัติได้ ปฏิบัิติอยู่ กำลังคิดจะทำ...ก็ขอให้สำเร็จผล ... อนุโมทนาจ้ะ&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-6399470667357127893?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/6399470667357127893/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=6399470667357127893' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/6399470667357127893'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/6399470667357127893'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2009/12/blog-post.html' title='ผู้มีปัญญาย่อมตามพิจารณาจิต'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SyuCXFYZ7dI/AAAAAAAAANI/sxvB0Yx6ZJQ/s72-c/DSCF0057.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-3676774659136699250</id><published>2009-10-11T23:05:00.000-07:00</published><updated>2009-10-11T23:07:08.807-07:00</updated><title type='text'>แนะนำเอกสาร</title><content type='html'>Table of Contents&lt;br /&gt;Key differences between Web 1.0 and Web 2.0&lt;br /&gt;&lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2125"&gt;Abstract&lt;/a&gt; &lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2125/1972"&gt;HTML&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Graham Cormode, Balachander Krishnamurthy&lt;br /&gt;The One Laptop Per Child Project and the negotiation of technological meaning&lt;br /&gt;&lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2144"&gt;Abstract&lt;/a&gt; &lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2144/1971"&gt;HTML&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Brendan Luyt&lt;br /&gt;To catch a predator? The MySpace moral panic&lt;br /&gt;&lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2152"&gt;Abstract&lt;/a&gt; &lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2152/1966"&gt;HTML&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Alice E Marwick&lt;br /&gt;Moving the crowd at iStockphoto: The composition of the crowd and motivations for participation in a crowdsourcing application&lt;br /&gt;&lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2159"&gt;Abstract&lt;/a&gt; &lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2159/1969"&gt;HTML&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Daren C. Brabham&lt;br /&gt;The reach and richness of Wikipedia: Is Wikinomics only for rich countries?&lt;br /&gt;&lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2046"&gt;Abstract&lt;/a&gt; &lt;a class="file" href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/article/view/2046/1970"&gt;HTML&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Morten Rask&lt;br /&gt;A Great Cities Initiative of the University of Illinois at Chicago &lt;a href="http://www.uic.edu/depts/lib/"&gt;University Library&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;© First Monday, 1995-2009।&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/issue/view/266/showToc"&gt;http://www.uic.edu/htbin/cgiwrap/bin/ojs/index.php/fm/issue/view/266/शोव्तोक&lt;/a&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-3676774659136699250?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/3676774659136699250/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=3676774659136699250' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/3676774659136699250'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/3676774659136699250'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2009/10/blog-post.html' title='แนะนำเอกสาร'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-1346896970617904774</id><published>2009-06-15T23:39:00.000-07:00</published><updated>2009-12-18T05:47:55.816-08:00</updated><title type='text'>ชีวิตนิสิตดุษฏีบัณฑิต. ช่วงหนึ่งของชีวิต</title><content type='html'>ในชีวิตการเรียนระดับดุษฎีบัณฑิตนี้ ได้เรียนรู้อะไรมากมาย อย่างน้อยที่สุด ได้รู้ว่าเรายังไม่รู้อีกเยอะเลย และที่สำคัญที่สุด คือ การรู้จักตนเอง. ณ วันนี้ รู้สึกว่ารู้จักตัวเองมากขึ้น ก็พอใจแล้ว&lt;br /&gt;"หากไม่มีจุดเริ่มต้น ก็จะไม่มีจุดสิ้นสุด. เมื่อชีวิต คือการเดินทางไปสู่เป้าหมาย. ในเป้าหมายสุดท้าย ย่อมต้องมีเป้าหมายย่อยๆ ประกอบอยู่. จงอยู่กับปัจจุบันและทำทุกสิ่งทุกอย่างตามหน้าที่ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยความตระหนักรู้และรับผิดชอบต่อตนเอง."&lt;br /&gt;ตอนนี้แม้ว่า จะผ่านหลากหลายเรื่องราวในชีวิตที่มีทั้งสุข ทุกข์ และเฉยๆ ปะปนกันสำหรับเรื่องราวของการเรียนระดับบัณฑิตศึกษา วิทยานิพนธ์นับว่าเป็นสิ่งที่สำคัญ และเป็นปัญหาที่ทำให้หลายคนได้เรียนรู้ชีวิต. ที่ต้องฝ่าฟันต่อสู้อุปสรรคต่างๆ ไปพร้อมๆ ที่ต้องเผชิญกับ ความสำเร็จที่รออยู่ข้างหน้า.ณ วันนี้ ฉันรู้สึกว่า เรายังเป็นเด็กที่เริ่มก้าวเดิน. อย่างก้าวแต่ละย่างนั้น ฉันจะประคองมันด้วยสติ.ณ วันนี้ ดีใจที่เป็น ผู้ใหญ่ขึ้นอีกนิด ที่สามารถตัดสินใจด้วยตัวเอง เลือกอาจารย์ที่ปรึกษาด้วยตัวเอง.แต่อย่างไร ต้องขอขอบพระคุณ อาจารย์ที่ปรึกษาอย่างยิ่งที่ได้ให้โอกาส หากอาจารย์ไม่เข้ามาไตร่ถาม เราคงมีแต่ความคิด ความคิดที่ไม่ใช่ความจริง เพราะไม่กล้าที่จะไปถาม รอโอกาสที่ล่องลอย ทั้งๆ ตัวเราเอง เป็นผู้ลิขิตวิถีการดำเนินชีวิตของเรา.รู้ว่าการที่จะทำให้คนเราประสบความสำเร็จนั้นคุณสมบัติหนึ่งที่ต้องมีในทุกๆ งาน คือ ความรับผิดชอบ ความจริงจังและจริงใจที่จะทำมัน ความใฝ่รู้ใฝ่เรียน และ การทำงานอย่างเป็นระบบ .ฉันพยายามที่จะกระทำมัน แต่ก็ยังทำไม่ได้เต็มที่ แต่เชื่อมันอย่างหนึ่งว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างได้มาจากการฝึกตน" หากเราฝึกตนเองอยู่สม่ำเสมอก็ต้องทำได้สิ. ให้กำลังใจตนเอง.ประสบการณ์ การเข้าพบอาจารย์.ด้วยความที่ไม่ได้นำเรื่องราวที่คิดไปสอบถาม พูดคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษา ด้วยความที่ไม่รู้ว่า อาจารย์ท่านใดจะเป็นที่ปรึกษาให้เรา. การที่ได้อาจารย์ที่ปรึกษา จึงเป็นปัญหาหนึ่ง นอกเหนือจากตัวปัญหางานวิจัย.เมื่อวันที่ 12 มิ.ย. ได้นัดอาจารย์ไว้ว่า จะนำแนวทางไปปรึกษา แต่ด้วยความที่ยังเตรียมตัวไม่พร้อม รู้สึกว่าตัวเองไม่มีข้อมูล ก็เลยอยากโทรนัดอาจารย์ เพื่อนเลื่อนการปรึกษาไป.แต่อีกใจหนึ่งบอกว่า คุณสมบัติหนึ่งของนักวิจัย คือ การรู้ความจริง ยอมรับความเป็นจริง ซึ่งเราต้องเข้าหา เพื่อรู้ปัญหา และแก้ไข. จึงตัดสินใจไปพบอาจารย์ตามที่นัดไว้.ปรากฏว่า ได้ข้อคิดเยอะแยะมากมายจากอาจารย์. มันทำให้ฉันรู้สึกว่า "เราไม่ได้คิดคนเดียว. แม้ว่าเราจะต้องทำด้วยตัวเอง. คิดด้วยตัวเอง และ จะต้องเป็นตัวของตัวเอง ก็ตาม. อาจารย์ที่ปรึกษาของฉัน ท่านให้โอกาสฉันได้แสดงความเห็น แม้ว่าฉันไม่ได้เตรียมข้อมูลมาอย่างที่ควรจะเป็น. ฉันได้เห็นคุณธรรมอย่างหนึ่งของอาจารย์ นั่นคือ ความมีเมตตาและการให้กำลังใจแก่ศิษย์. สิ่งนี้เป็นตัวกระตุ้นที่ดีเยี่ยมทีเดียว สำหรับคนที่ยังกลัวๆ กล้าๆ แต่วันหนึ่ง...ฉันจะต้องผ่านมันไปให้ได้ ต้องกล้าที่จะเผชิญโลกตามความเป็นจริง.นอกจากนี้อาจารย์ยังได้ให้แนวทางที่จะให้ฉันสามารถวางแผนตัวเองได้ต่อไปว่าต้องทำอะไรบ้าง.แล้ว หนูจะพยายามนะคะอาจารย์ จะพยายามฝึกตน และเรียนรู้.... ปรับปรุงแก้ไขตนเองค่ะ.ขอบคุณอาจารย์มากๆ สำหรับคำแนะนำ และการเป็นที่ปรึกษา.สุดท้ายขอบพระคุณอาจารย์ทุกท่านที่ได้ให้ความรู้ ให้คำแนะนำ คอยเป็นกำลังใจ ให้อยู่ตลอด. ขอบคุณเพื่อนๆ กัลยาณมิตรทุกคน ที่คอยเป็นกำลังใจ ให้คำแนะนำที่ดีๆ เป็นประโยชน์นะคะ.%% จะ สู้ สู้ สู้.... และเรียนรู้เพื่อฝึกตนต่อไป ค่ะ %% หากไม่ผ่านด่านนี้ เป้าหมายสุดท้ายจะไปถึงได้อย่างไร จงแก้ปัญหาเฉพาะหน้าก่อน นั่นคือ อยู่กับปัจจุบัน แก้ทุกข์ในปัจจุบัน. ด้วยสติปัญญา พิจารณาก่อนจึงทำ.&lt;br /&gt;เป็นกำลังใจให้ทุกคน และเป็นกำลังใจให้ตัวเอง ค่ะ.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-1346896970617904774?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/1346896970617904774/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=1346896970617904774' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/1346896970617904774'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/1346896970617904774'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2009/06/blog-post.html' title='ชีวิตนิสิตดุษฏีบัณฑิต. ช่วงหนึ่งของชีวิต'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-4971716168634742412</id><published>2008-12-30T00:55:00.000-08:00</published><updated>2009-12-18T05:47:00.675-08:00</updated><title type='text'>เกมออนไลน์ยอดพุ่ง</title><content type='html'>&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;เกมออนไลน์ยอดพุ่ง25% เด็กไทยเป็นทาส “ลัทธิบุฟเฟ่ต์นิยม"&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;ฤทธิ์แผ่นเกมผีเกลื่อนทำเด็กไทยเป็นทาส “ลัทธิบุฟเฟ่ต์นิยม”&lt;/span&gt; เล่นเยอะจ่ายน้อยเพียง 60 บาท ผลสำรวจชี้ธุรกิจเกมออนไลน์ครองแชมป์อันดับ 1 ยอดพุ่ง 25% คิดเป็นมูลค่า 5,786 ล้านบาท&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;วันที่ 25 ธันวาคม นายวีระ โรจน์พจนรัตน์ ปลัดกระทรวงวัฒนธรรม เป็นประธานแถลงข่าวการจัดนิทรรศการเกมดีเอ็กซิบิชั่น ส่วนหนึ่งของงานมหกรรมเด็กเล่นเกม ครั้งที่ 3 (Thailand Game Show 2009) จัดขึ้นวันที่ 9-11 มกราคม 2552 ณ ห้องมีทติ้งรูม ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ประกอบไปด้วยกิจกรรมหลัก 4 ส่วน ได้แก่ 1. เกมดีเอ็กซิบิชั่น นิทรรศการเกมดี ให้ผู้ปกครองรู้จักแนวทางในการเลือกเกม 2.โรงเรียนสอนการเล่นเกมแห่งแรกในประเทศไทย (Game School Eureka) 3.โชว์เกมไทย (Thai Game Show) 4.ชุมนุมสังคมเกมไทยคุณภาพ (Game Meeting Place) และมีการประกาศทดลองใช้เรตติ้งเกมเป็นครั้งแรก&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;นายศักดิ์ศิริ จามพันธ์ ผู้พัฒนาหลักสูตรเกมสคูลยูเรก้า กล่าวว่า &lt;span style="color:#33cc00;"&gt;จะเน้นวิธีการสอน 2 ส่วนให้แก่ผู้ปกครอง คือ 1.ได้เรียนรู้ตัวอย่างเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงทั้งในและต่างประเทศ&lt;/span&gt; อาทิ ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งมีเกมให้เด็กเล่นมากกว่า 600 เกมแต่สามารถดูแลเด็กและเยาวชนได้เป็นอย่างดี โดยใช้วิธีการให้พ่อ แม่ เรียนรู้ข้อมูลของเกมไปพร้อมกับเด็ก &lt;span style="color:#33cc00;"&gt;2.การอธิบายให้ผู้ปกครองรู้จักเกมต่างๆ จะได้รู้ว่า การแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น ผู้ปกครองต้องลงมาเรียนรู้และเล่นเกมกับเด็กจริงๆ เพื่อจะได้รู้ว่า เกมที่ลูกหลานเล่นอยู่ดีหรือไม่ดี&lt;/span&gt;อย่างไร ลดช่องว่างให้ผู้ใหญ่เข้าใจเด็ก เด็กอยากที่จะเปิดอกพูดคุยกับผู้ปกครองมากขึ้น&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;นายพงศ์สุข หิรัญพฤกษ์ กรรมการผู้จัดการบริษัทโชว์ ไร้ขีดจำกัด กล่าวว่า &lt;span style="color:#33cc00;"&gt;ปัญหาเด็กติดเกม คือความไม่เข้าใจระหว่างพ่อแม่ผู้ปกครอง กับกลุ่มนักเล่นเกม การแก้ปัญหาที่ดีนอกจากการออกกฎห้ามเล่นเกม คือ การชวนเด็กเข้ามาเล่นเกมที่ปลอดภัยสร้างสรรค์ การจัดนิทรรศการเกมดีนั้น จะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่จะให้ความรู้เกี่ยวกับการจัดเรตติ้งให้แก่เด็ก เยาวชน และผู้ปกครอง &lt;/span&gt;ทุกคนมีสิทธิ์เป็นคณะกรรมการการโหวตเรตติ้งเกม ว่าเกมที่มีอยู่ในตลาดควรใช้เรตติ้งอะไร เกมเหมาะสำหรับเด็กอายุเท่าไหร่ จากนั้น วธ.จะรวบรวมผลดังกล่าวจัดทำเรตติ้งเสนอคณะรัฐมนตรี ประกาศใช้เป็นกฎหมาย&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ทั้งนี้ &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;เกมอันตราย รุนแรงในประเทศไทย ส่วนใหญ่จะเป็นเกมที่ละเมิดลิขสิทธิ์โดยการดึงเอาเนื้อหาของต่างประเทศมาก๊อบปี้แผ่นเกมขาย เกมละ 60 บาท&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#6600cc;"&gt;เด็กไทยจึงตกอยู่ภายใต้ลัทธิบุฟเฟ่ต์นิยม เล่นเยอะจ่ายน้อย ขณะที่เกมเนื้อหารุนแรง มีภาพโป๊ แผ่นจริงในต่างประเทศกำหนดสถานที่ขาย อายุของผู้ซื้อ และราคาไว้ประมาณ 4,000บาทต่อแผ่น เพื่อควบคุมให้ผู้ที่มีวุฒิภาวะเท่านั้นสามารถเล่นได้&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;จากการสำรวจโดย ไทย ดิจิทัล คอนเทนต์ ไวท์ เปเปอร์ : แอนิเมชั่น แอนด์ เกมส์ 2007 พบว่า อัตราการเติบโตประมาณการของอุตสาหกรรมเกมคอมพิวเตอร์ไทย &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;ในปี 2551 มีประมาณ 30% จำนวนผู้เล่นเกมออนไลน์ปัจจุบันในเมืองไทยมี 6 ล้านคน จากจำนวนคนใช้อินเทอร์เน็ตประมาณ 13 ล้านคน คิดเป็น 20% ของจำนวนประชากรทั้งประเทศ คาดว่าปี 2553 อุตสาหกรรมเกมไทยจะมีอัตราการเติบโต 19% คิดเป็นมูลค่า 1.2 หมื่นล้านบาท&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;ส่วนอัตราการเติบโตของเกมออนไลน์มีอัตราการเติบโตที่ 25% หรือคิดเป็นมูลค่า 5,786 ล้านบาท, เกมอาเขต มีอัตราการเติบโต 20% หรือคิดเป็นมูลค่า 3,318 ล้านบาท, เกมคอนโซล มีอัตราการเติบโต 20% หรือคิดเป็นมูลค่า 1,763 ล้านบาท, เกมแฮนด์เฮลด์ มีอัตราการเติบโต 23% หรือคิดเป็นมูลค่า 678 ล้านบาท, เกมบนมือถือโต 15% หรือคิดเป็นมูลค่า 297 ล้านบาท เกมพีซีออฟไลน์ มีอัตราการเติบโต 10% หรือคิดมูลค่า 574 ล้านบาท&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ที่มา :&lt;a href="http://www.komchadluek.net/2008/12/26/x_edu_e001_328721.php?news_id=328721"&gt; &lt;/a&gt;วันที่ 26 ธ.ค. 2551&lt;br /&gt;&lt;a href="http://www.backtohome.org/autopagev4/show_page.php?topic_id=2220&amp;amp;auto_id=4&amp;amp;TopicPk"&gt;http://www.backtohome.org/autopagev4/show_page.php?topic_id=2220&amp;amp;auto_id=4&amp;amp;TopicPk&lt;/a&gt;=&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-4971716168634742412?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/4971716168634742412/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=4971716168634742412' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/4971716168634742412'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/4971716168634742412'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2008/12/blog-post_30.html' title='เกมออนไลน์ยอดพุ่ง'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-5034126696128936109</id><published>2008-12-29T22:43:00.000-08:00</published><updated>2008-12-30T00:13:50.250-08:00</updated><title type='text'>ภัยมืดเด็กติดเกม</title><content type='html'>&lt;span style="font-size:85%;"&gt; &lt;strong&gt;ภัยมืดเด็กติดเกม ฝึกเป็นนักฆ่า! ฟุ้งเฟ้อขี้ขโมย&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;วิจัยพบมุมมืดเกมออนไลน์ สร้างค่านิยมฟุ้งเฟ้อ-สอนเป็นนักฆ่า ลักขโมย ขี้โกง เครือข่ายครอบครัวฯ เผยเด็ก 11 ขวบติดงอมแงม หนีไปอยู่ร้านเกมทำงานแลกเล่นฟรี&lt;br /&gt;ปัจจุบันสถานการณ์ปัญหาเด็กติดเกมออนไลน์นับวันจะยิ่งทวีคูณเรื่อยๆ ในเฉพาะกลุ่มเด็กและเยาวชน ทั้งในแง่ของการเรียนและการใช้เวลาว่าง ล่าสุดเมื่อวันที่ 8 กันยายน นายชินวรณ์ ฟ้าดิษฐี อาจารย์ภาควิชามานุษยวิทยา คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เปิดเผยข้อมูลงานวิทยานิพนธ์เรื่อง เด็กกับเกมออนไลน์ กับ ?คม ชัด ลึก? ว่า สาเหตุที่อยากทำวิทยานิพนธ์นี้ เนื่องจากปัจจุบันเด็กใช้เวลากับการเล่นเกมออนไลน์มาก จนแยกไม่ออกกับการใช้ชีวิตในเกมและชีวิตจริง เกิดปัญหาสังคมตามมา เช่น การแลกเปลี่ยนซื้อขายสิ่งของที่อยู่ในเกมออนไลน์ในชีวิตจริงเกิดปัญหาขโมย ชิงทรัพย์ อาชญากรรมตามมา จึงสนใจอยากจะทราบว่า ทำไมเด็กถึงเกิดออนไลน์กันเป็นจำนวนมาก โดยสุ่มกลุ่มตัวอย่างเด็กที่ติดเกม ?โยวกัง? ที่เพิ่งเข้ามาประมาณ 2-3 ปี ที่ผ่านมา ลักษณะการเล่นเหมือนกับเกมแร็กนาร็อคที่เป็นที่รู้จักกันดี เป็นเกมภาษาสามารถเล่นได้หลายคนในเวลาเดียวกัน มีการสมัครสมาชิก 1 ตัวละครเป็นตัวแทนเด็ก 1 คน มีการต่อสู้และฆ่าสัตว์ประหลาดเพื่อให้ได้รางวัลประสบการณ์ สิ่งของภายในเกมเป็นสิ่งล่อใจ&lt;br /&gt;?ผมได้วิจัยเด็กติดเกม 2 ร้านคือ ร้านที่มีนบุรีและอ่อนนุช อายุ 12-15 ปี ตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2549 ถึงมกราคม 2550 พบปัญหาที่น่าห่วงคือ เกมบางเกมที่ห้ามเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีเล่น เด็กจะไปขโมยบัตรประชาชนพ่อแม่มาลงทะเบียนเล่น สำหรับเกม ?โยวกัง? นั้น เด็กอายุไม่ถึง 18 ปีก็เล่นได้ จากการสัมภาษณ์เชิงลึกกับเด็กติดเกมตัวต่อตัว พบความสัมพันธ์เด็กติดเกมทั้งด้านดีและด้านลบ ด้านดีคือ เวลาที่เด็กต่อสู้กับสัตว์ประหลาด เด็กๆ จะมาช่วยกันฆ่า ตรงนี้ในมุมของเด็ก มองว่าเป็นความสามัคคีในหมู่เพื่อน ส่วนด้านลบคือเด็กบางคนนำสิ่งของหรือรางวัลในเกม ?โยวกัง? มาแลกเปลี่ยนซื้อขายกันข้างนอกเกม ตามร้านอินเทอร์เน็ต คาเฟ่ ปั๊มน้ำมัน คิดอัตราแลกเปลี่ยน M=6 หรือ เงิน 1 ล้านสลึงในเกม เท่ากับเงินจริง 6 บาท เช่น ชุด พลังอาวุธ ซื้อขายตั้งแต่ 3,000-5,000 บาท ชุดแต่งกายชุดละ 290 บาท ถ้าเด็กคนไหนสนใจต้องหาเงินมาซื้อ นอกจากจะเสียค่าเล่นเกมแล้ว ต้องเสียเงินซื้อสินค้าในเกมด้วย บางคนต้องขโมยเงินพ่อแม่ ขายตัว หรือฆ่ากัน เพื่อแย่งชิงอาวุธในเกมมาแล้ว? นายชินวรณ์กล่าว&lt;br /&gt;นายชินวรณ์กล่าวว่า ภายในเกมมีกิจกรรมร่วมกัน เช่น สมาชิกทุกคนต้องสวมเสื้อเหลือง ซึ่งต้องใช้คะแนนแลกมา ถ้าใครไม่มีต้องนำเงินจริงๆ มาแลกซื้อราคาตัวละ 270 บาท บางคนนำไปขายต่อในราคา 500-1,000 บาท บางคนตั้งร้านขายสินค้าภายในเกม โดยจะมีการเขียนเบอร์โทรศัพท์ติดไว้ที่ตัวละคร คนที่ซื้อเสื้อหรือสินค้าจะต้องโอนเงินเข้าบัญชี บางคนโอนเงินให้แล้วกลับไม่ได้สินค้าที่ตัวเองสั่งซื้อ จึงไปร้องเรียนเวบมาสเตอร์เกม ?โยวกัง? หากจับได้ผู้กระทำผิดจะถูกลงโทษ ตั้งแต่ห้ามเล่นเกม 3-5 วัน หรือตัดการเป็นสมาชิก ไม่ให้เล่นเกมโยวกังอีกเลย&lt;br /&gt;ทั้งนี้ บางคนเกิดนิสัยลักขโมย เช่น เพื่อนกำลังฆ่าสัตว์ประหลาดตาย อีกคนซุ่มอยู่คอยวิ่งไปเก็บรางวัลหรือพลังของเพื่อน เด็กบางกลุ่มช่วยกันล่อสัตว์ประหลาดไปฆ่าทีละมากๆ แล้วเก็บรางวัลและพลังปลูกฝังนิสัยด้านลบให้แก่เด็ก อีกทั้งเกมยังสร้างค่านิยมวัดสถานะกันที่เครื่องแต่งกาย หากใครมีชุดที่สวยหรูไม่เคยเห็นมาก่อนจะถือว่าเก่งมาก เด็กที่พบเห็นจะอยากได้บ้าง ไปหาซื้อชุดหรูสวยงามใส่ตาม สร้างนิสัยบริโภคนิยมให้เด็กฟุ้งเฟ้อ&lt;br /&gt;นอกจากนี้ ยังพบอีกว่าเด็กนำภาษาในเกมมาใช้ในชีวิตจริง เช่น คำว่า Deal อ่านว่า เดล แปลว่า ซื้อ เด็กนำไปใช้ว่า วันนี้ไปเดลรองเท้ากันนะครับแม่ Party อ่านว่า ปาร์ตี้ แปลว่า เข้าร่วม เด็กจะพูดสั้นๆ ว่า ตี้ เช่น วันนี้ไปตี้กันที่สยามกันเถอะ Jam อ่านว่า แจม แปลว่า ก่อกวน เด็กบอกว่า แม่อย่ามาแจมได้ไหม แล้วมีคำศัพท์เรียก ?ผู้ใหญ่? ว่า ?หัวขน? เช่น พวกหัวขนอ่อนวะ เปรียบเทียบผู้ใหญ่ว่าไม่เก่ง และยังมีการใช้ภาษาอังกฤษแทนภาษาไทย เช่น Inw แทนคำว่า เทพ, IIsj แทนคำว่า แรง, wolwej แทนคำว่า พอเพียง&lt;br /&gt;นายชินวรณ์ กล่าวอีกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ทำให้เด็กเกิดวัฒนธรรมบริโภคนิยมที่บังคับให้เด็กรับเอาและยอมจำนนด้วยการบริโภคสินค้า หรือทำตามอย่างเพื่อนอย่างไม่มีวันสิ้นสุด ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง และถูกครอบงำอย่างเบ็ดเสร็จจากระบบทุนนิยม สาเหตุหนึ่งที่ส่งเสริมให้เด็กเล่นเกมออนไลน์คือ เพื่อน ถ้าเพื่อนในกลุ่มเล่นเกมออนไลน์กันหมด แต่เด็กคนใดไม่ได้เล่นก็จะกลายเป็นคนแปลกแยก ไม่มีสังคม ทำให้ต้องปรับตัวเข้าไปเล่นเกมกับเพื่อน เป็นการบังคับเด็กทางอ้อมให้มาบริโภคสินค้าอย่างเกมออนไลน์เหมือนๆ กัน ใช้เวลาว่างเหมือนกัน แต่ข้อจำกัดบางประการทำให้เด็กเล่นที่บ้านไม่ได้&lt;br /&gt;?ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่จึงเข้ามาตอบสนอง โดยปรับตัวเอาใจลูกค้าและพฤติกรรมเด็กที่เล่นเกมเป็นระยะเวลานาน เช่น ขายอาหาร เครื่องดื่ม หรือแม้แต่ต่อเติมชั้น 2 เป็นห้องลับ ให้เด็กที่มาเล่นก่อนบ่าย 2 โมง เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักเรียนมาเป็นชุดธรรมดา บางร้านมีเสื้อผ้าให้ผลัดเปลี่ยนฟรี ทำห้องเดี่ยวพิเศษสำหรับลูกค้าต้องการความเป็นส่วนตัว เล่นเกมคนเดียว ตรงนี้เสี่ยงที่เด็กจะเข้าไปดูเวบโป๊ได้ รวมทั้งขายเงินและสิ่งของในเกมออนไลน์ด้วย อย่างไรก็ตาม ทางออกการแก้ปัญหานี้ไม่ได้อยู่เพียงใครคนใดคนหนึ่ง เกมดี ไม่ดี อยู่ที่คนเล่น เด็กๆ ต้องรู้จักแบ่งเวลา พ่อแม่ต้องคอยดูแลเอาใจใส่ลูก หน่วยงานภาครัฐต้องดูแลร้านเกมให้ดำเนินการภายใต้กฎหมายด้วย? นายชินวรณ์กล่าว&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ที่มา คมชัดลึก  2007-09-09&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-5034126696128936109?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/5034126696128936109/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=5034126696128936109' title='1 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/5034126696128936109'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/5034126696128936109'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2008/12/blog-post.html' title='ภัยมืดเด็กติดเกม'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-4225438260738550707</id><published>2008-05-08T09:13:00.000-07:00</published><updated>2008-05-08T09:38:28.733-07:00</updated><title type='text'>การศึกษาไทย  กำลังก้าวไปในทิศทางใด?</title><content type='html'>&lt;span style="font-weight: bold;"&gt;การศึกษาไทย  กำลังก้าวไปในทิศทางใด?  &lt;/span&gt;     เป็นข้อคำถามที่ข้าพเจ้ากำลังสงสัย&lt;br /&gt;เราบอกกันว่า    เรารักประเทศไทย  .... เรา้ต้องการที่จะให้ประเทศชาติพัฒนา  ต้องการเห็นการอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ทุกคนบอกว่า  "การแก้ปัญหา คือ การสร้างคนที่มีคุณภาพ...โดยให้ความสำคัญอันดับแรก มาที่  "การจัดการศึกษา"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;แต่เหตุฉะไหน.... ภาพที่ออกมาในปัจจุบัน   การศึกษาผลิตคนที่มีคุณภาพออกมาดูเหมือนจะน้อยจังเลย&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;++  เราเห็นว่า   คนที่จะมีคุณภาพได้  อย่างน้อยที่สุด   เขาคนนั้น จะต้องมีจุดยืนของตนเอง&lt;br /&gt;เราไม่ได้บอกว่า  คนที่มีจุดยืน คือ  อ่อนไม่เป็น   หรือ ปรับตนเองไม่ได้   แต่หมายถึงว่า  ไม่เปลี่ยนไปตามกระแส  หรือ เปลี่ยนแปลงตัวเอง   เพราะ มีเงินมาล่อใจ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;++ เมื่อวาน มีโอกาสได้รับอีเมล์ จากอาจารย์ท่านหนึ่ง   &lt;br /&gt;ซึ่งกำลังได้งบประมาณของชาติ  มาทำวิจัยชิ้นหนึ่ง  ซึ่งงบประมาณนั้นมากพอสมควร (ถือว่า มากๆๆ)&lt;br /&gt;ยิ่งหากคิดถึง คนยากจนในประเทศไทยแล้ว   คนเหล่านั้นสามารถที่จะนำเงินเหล่านี้เลี้ยงชีพได้เกือบตลอดชีวิต&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;คำพูดที่อาจารย์ท่านนี้บอกเรา ก็คือ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ตอนที่ไปอบรมทำวิจัย   วิทยากรบอกว่า  ให้อาจารย์เสนองานวิจัยกันเยอะๆ   เพราะทำวิจัยนี่ดี  คือ นอกจากจะสามารถทำผลงานวิชาการได้แล้ว   ท่านยังจะได้มีเงินไว้กินขนมฯ &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;เพราะฉะนั้น.... เมื่ออาจารย์ที่เสนอหัวข้อวิจัยไป   ได้ยินคำพูดนี้ ....สิ่งที่เขาคิด ก็คือ   เอาเงินวิจัยนั้นมาเพื่อจะได้ใช้จ่ายอย่างมีความสุข เพื่อตนเองนั่นเอง&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;.......&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;สิ่งที่เราเห็นในปัจจุบัน   แล้วทุกครั้งจะรู้สึก สลด สังเวชในหัวใจ&lt;br /&gt;เมื่อ  .... ผู้ที่ได้รับการยกย่อง คือ ได้รับเกียรติ  ให้ได้รับโอกาสว่า เป็นผู้มีความรู้&lt;br /&gt;โดยได้เกียรติให้มาสอน มาบอกเ่ล่าความรู้ต่อผู้อื่น.... พูด โดยไม่คำนึงถึงคุณธรรม&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;เราคิดว่า  ผู้พูด คงจะไม่ได้หมายความว่า จุดประสงค์หลักคือ ให้นึกถึงเงินที่ได้เพื่อประโยชน์ส่วนตน&lt;br /&gt;แต่ให้คำนึงถึง ผลประโยชน์จากงานวิจัย มากกว่า&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;แต่ คำพูดที่พูดไป....นั่น มันไม่บริสุทธิ์เต็มที่    .... คำพูดของท่าน  เพียงเพื่อต้องการชักนำให้ครูอาจารย์หันมาทำวิจัย ....... แต่คำพูดนั่น มันกลายเป็น  ดาบสองคมไปซะแล้ว&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;เมื่อครูที่ได้รับข้อมูล  ไปตีความหมายผิด....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ดังนั้นสิ่งที่เราอยากจะให้เกิดคือ   "ทุกสิ่งที่ทำ  ทุกคำที่พูด ออกไป   จะต้องเป็นสิ่งทีี่่ดีและสร้างสรรค์"&lt;br /&gt;และ เราจะต้องรับผิดชอบในคำพูดของตน.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-----------------------------------------------------------&lt;br /&gt;หากบอกได้..... อยากบอกว่า  ...... ผู้ำนำ   ผู้ได้รับเกียรติในสังคมทั้งหลาย&lt;br /&gt;ท่านเป็นแบบอย่างของสังคมฯ     การเรียนรู้นั่น  ประการสำคัญ เราเห็นว่า  การเรียนรู้ด้วยการเลียนแบบ&lt;br /&gt;หากแบบอย่างไม่ดีแล้ว    สังคมจะดีได้อย่างไร??&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ขอเถิด อย่านึกว่า  แม้เราทำดี เพียงคนเดียว  สังคมก็ยังไม่ดีขึ้นหรอก&lt;br /&gt;แต่ให้คิดว่า   เราพยายามที่จะทำดี  แม้เพียงคนเดียวก็มีผล... เพราะถ้าหลายๆ คน คิดกันแบบนี้&lt;br /&gt;จาก หนึ่ง ก็เพิ่มเป็น สอง  และ เพิ่มทวีคูณขึ้นเป็นร้อย  เป็นพัน   และมากขึ้น&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ความดีที่ทำมีผล   เราเชื่อว่า จะช่วยเปลี่ยนวิกฤติของชาิติได้  ด้วยจิตใจที่ีดีงามของมนุษยชาตินี่หล่ะ&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-4225438260738550707?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/4225438260738550707/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=4225438260738550707' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/4225438260738550707'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/4225438260738550707'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2008/05/blog-post.html' title='การศึกษาไทย  กำลังก้าวไปในทิศทางใด?'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6695713280752151588.post-3517719836648302511</id><published>2008-04-28T05:32:00.001-07:00</published><updated>2008-12-09T07:51:20.273-08:00</updated><title type='text'>ความคิด   &amp;  ความดี</title><content type='html'>&lt;a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SBXKWHmWmFI/AAAAAAAAAHU/zk2leGCegdo/s1600-h/flower008.gif"&gt;&lt;img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SBXKWHmWmFI/AAAAAAAAAHU/zk2leGCegdo/s320/flower008.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194280226587580498" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;จำำได้ว่า  เขาบอกว่า "คนเราคิดอย่างไร  ก็จะเป็นอย่างนั้น "    นั่นคือ คิดดี ก็ได้ดี  คิดไม่ดี ก็ได้ไม่ดี&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;สำหรับเราแล้ว   เราก็เห็นเช่นที่เราได้ยินมานี่แหละ&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;เราเชื่อว่าเรื่อง "กรรม"    นั่นคือ  การกระทำทุกอย่างย่อมมีผล&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;มี action  ย่่อมมี reaction&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;กรรม คือ การกระทำ    ซึ่งแสดงออกได้ 3 ทาง  คือ กาย วาจา ใจ  (กายกรรม  มโนกรรม วจีกรรม)&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;ดังนั้น ไม่ว่าจะกระทำด้วยกายสัมผัส (เห็นได้ชัดเจน)  หรือ  กรรมที่แสดงด้วยคำพูด  หรือ กรรมที่แสดงด้วยใจ (ความคิด)   ไม่่ว่าจะทางใด  ก็มีผลทั้งสิ้น&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;การทำสิ่งที่ดีไม่ว่าทางใดก็ตาม ย่อมมีผล&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;กรรมที่มีเจตนา (ความตั้งใจมั่น)  ย่อมมีผลมาก&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;ดังนั้น  พึงระลึกไว้เสมอว่า  หากต้องการประสบสิ่งที่ตนต้องการ&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;ก็ควรหมั่นประกอบกรรมนั่นๆ   เมื่อใดกรรมที่ท่านประกอบไว้  มีความตั้งใจมั่นที่ถึงผลก็จะปรากฏผลชัดใ้ห้ท่านเห็น&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;ผลจะปรากฏประจักษ์  เมื่อผลกรรม (การกระทำ) ที่เราทำนั้นมันมากพอ&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;หมั่นเติมความรู้สึกดีๆ  คิดดี  พูดดี และ กรทำดีๆ  ไว้ ... ทำทุกวัน  วันละเล็กละน้อย&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;เหมือนหยดน้ำ หยดเล็กๆ  หยดลงทุกๆ วัน  หยดน้ำก็เต็มแก้วได้  ฉันใด&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;ความคิดดีๆ  คำพูดดีๆ   การกระทำดีๆ  ที่ท่านกระทำไว้&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;จะให้ผลบริบูรณ์เมื่อท่านทำมันอย่างสม่ำเสมอ&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;จำไว้ว่า   " ไม่มีอะไรที่คนเราทำไม่ได้   หากเราตั้งใจที่จะทำ และ เรียนรู้มัน"&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;เติมศักยภาพ ด้วยกำลังใจให้ตนเอง ....  "เราทำได้ และ ทำได้ดี  เพราะ เราพอใจในสิ่งที่เราเลือก"&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;แค่นี้ก่อนล่ะ&lt;/span&gt;  &lt;span style="color: rgb(153, 51, 0);"&gt;โชคดี มีความสุข&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6695713280752151588-3517719836648302511?l=patumariya.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://patumariya.blogspot.com/feeds/3517719836648302511/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6695713280752151588&amp;postID=3517719836648302511' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/3517719836648302511'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6695713280752151588/posts/default/3517719836648302511'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://patumariya.blogspot.com/2008/04/blog-post.html' title='ความคิด   &amp;  ความดี'/><author><name>patumariya</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07434704228561034535</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='31' height='21' src='http://3.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/Sx44pVsN8zI/AAAAAAAAAMA/ReN2E6IjZJ0/S220/DSC_0170.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_mALjsMCgZig/SBXKWHmWmFI/AAAAAAAAAHU/zk2leGCegdo/s72-c/flower008.gif' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
